Rozdział IV: Que lo que no hace bien, solo puede hacer mal

Dwa tygodnie póżniej.

Tylko bliskość mi pomoże. Bliskość równa się bezpieczeństwo. 
Cała sytuacja była do przewidzenia i decydując się na ucieczkę sprzed ołtarza wiedziałam, że tak teraz będzie wyglądać moje życie. Ale mam przy sobie antidotum na to wszystko.

Mimo wszystko, wciąż myślę pozytywnie. Przy śniadaniu, przy kawie, przy obiedzie, przy kolacji.
Mam Lionela, Jordi już mi nie grozi. Wie, jakie mogą być tego konsekwencje. Potem nadchodzi noc. Wtedy moje myśli kłócą się ze sobą. Że Jordi jest nieobliczalny. Że jest mściwy. Że nie odpuści. Z drugiej strony, że się boi. Że nie ma czasu. Że wcale mu na  mnie nie zależy.
I od rana to samo. Najgorsze są dni, gdy Leo wyjeżdża i zostaje sama. Nie mam kim się zająć i zbyt długo rozmawiam sama ze sobą.

Tak siedziałam z butelką białego wina na stoliku i jego lampką w ręce. Robiłam wszystko, żeby wytrzymać jeszcze kilka godzin bez wylania łzy. Nie chodziło tylko o strach. Jestem tak bardzo uzależniona od Leo. Gdy wróci Messi - wróci porządek. Znów będę spokojna.

Dźwięk kluczy w drzwiach. Za wcześnie na Lionela. Żołądek miałam w gardle. Pokonałam strach i ruszyłam w stronę drzwi wejściowych. Wszystko zależało od moich umiejętności walki.

Przy drzwiach stał nikt inny, jak obwieszony w torbach najlepszy piłkarz świata. Pobiegłam w jego stronę i rzuciłam mu się w ramiona. Torby upadły na podłogę.
Nieważne.
Wszystko było nieważne.
Liczyły się tylko jego usta całujące mnie po całym ciele, bo nagle znaleźliśmy się na łóżku. I jego dłonie jeżdżące po moim brzuchu i klatce piersiowej.
To było ważne.

A najważniejsze było to, że wszystko wraca do normalności. Obudziłam się pocałunkiem ujrzałam moją miłość. Napędzało mnie to energią, której brakowało mi, gdy go nie było. Co dziwne, obudziłam się w środku nocy.
- Ubieraj się, jedziemy. - uśmiechnął się i ruszył do garderoby.
- Gdzie?! - krzyknęłam, tak by usłyszał mnie w pomieszczeniu obok.
Nie usłyszałam odpowiedzi, więc niechętnie wstałam z łóżka i poszłam do Leo.
- Coś ty znowu wymyślił, głupolu? - zapytałam opierając się o futrynę.
- Niespodzianka. Ładnie się ubierz, tylko się pośpiesz. - wychodząc z pomieszczenia pocałował mnie w usta.
Messi i te jego konkrety.
Kompletnie nie mam pomysłu w co się ubrać. Między innymi dlatego, że mamy środek nocy i nie wiem dokąd jadę. Norma. Takiego sobie wybrałam partnera.
Wreszcie ubrałam legginsy w kwiaty i luźną miętową tunikę, a na nogi wsunęłam pastelowo różowe szpilki z kokardką. Przeczesałam włosy i pociągnęłam rzęsy tuszem do rzęs.
No, gotowa.
Zeszłam na dół, gdzie LM10 czekał na mnie w kuchni.
- Dowiem się wreszcie dokąd mnie zabierasz? - zapytałam.
- Nie. - uśmiechnął się - Jedyne co mogę ci powiedzieć to to, że wyglądasz cudownie nawet w środku nocy.
Ubraliśmy kurtki i weszliśmy do białego porsche stojącego w garażu.
- Oglądałaś wczoraj mecz? - zapytał.
No tak.
- Głupia. Zapomniałam ci podziękować za tę dedykacje. Jesteś najlepszy. - ucałowałam go w policzek, tak, żeby nie przeszkodzić mu w kierowaniu.
- Masz szczęście słonko. - zaśmiał się.
Zatrzymaliśmy się na jakimś parkingu. Leo założył mi opaskę na oczy.
- Od tego momentu nie możesz nic zobaczyć. Nie waż się podglądać, bo zamknę cię w domu i będę ci puszczać filmy dokumentalne o Ronaldo. - zagroził.
Zaśmiałam się i to porządnie.
- Nie zrobiłbyś mi tego. - uśmiechnęłam się.
- Oczywiście, że nie. Jeszcze byś go polubiła... - zaśmiał się.
Dobrze, że chociaż się śmiał, bo jego miny nie byłam w stanie zobaczyć.
Wreszcie wysiedliśmy z samochodu. Wciąż nic nie widziałam, ale czułam, że już długo jedziemy windą. Wciąż brakowało mi pomysłów, co on wymyślił.
W końcu wyszliśmy na powietrze, wnioskuję że to dach.
- Chcesz mnie stąd zrzucić czy jaka cholera? - zaczęłam się niecierpliwić.
Wreszcie odwiązał opaskę. Byliśmy na dachu najwyższego wieżowca Barcelony. Ale to nic.
Stał tutaj stolik i dwa krzesła. Na stoliku jakieś jedzenie i wino.
Leo spojrzał na zegarek.
- Równa 00:00. Wszystkiego najlepszego kochanie. - ucałował mnie.
Nie wiedziałam co powiedzieć. Nie pilnowałam dat, nawet nie myślałam, że mam urodziny już w najbliższym czasie, ale to już teraz. To będą najpiękniejsze urodziny w moim życiu. Zaczęły się cudownie. To było tak piękne, że ciężko było mi w to uwierzyć.
- KOCHAM CIĘ! - krzyknęłam głośno i rzuciłam mu się w ramiona.
Te słowa były takie banalne i krótkie, ale nie znałam innych które wyrażałyby moje uczucia. Chciałabym mu powiedzieć więcej, ale nie znalazłam mocniejszych słów od 'kocham cię'.

======================

nie zbyt długie, ale jest! ROZDZIAŁ DEDYKOWANY DOMINICE. <3

nie ma Jordiego (w tym rozdziale), cieszmy się i radujmy!

a już jutro prolog na moim drugim blogu. to będzie coś większego. prawdziwa i poruszająca historia,

mam nadzieję że wypali. :) pozostawiam do komentarza i dziękuje za te wcześniejsze <3 oraz za ponad tysiąc na liczniku.

Rozdział III: There's nothing like us...

Chciałam być już jak najdalej od kościoła, od Jordiego, od całej mojej rodziny. Miałam ochotę krzyczeć, ale nie mogłam. Chciałam być jak najdalej od problemów pod tytułem "ślub". Zupełnie nie wiedziałam, co może być dalej. Rozumiałam jedynie, że część mojej rodziny nie będzie w stanie mi tego wybaczyć.
Oni nie wiedzą jak to jest. Stać przy ołtarzu z człowiekiem, do którego czuje się obrzydzenie.
Mają wielkie, wspaniałe i kochające się rodziny. I ja też będę taką miała. Teraz wiem. Robię do dla siebie i nic im do tego. Będę najszczęśliwszą kobietą na ziemi i dopiero wtedy  zrozumieją.

Ulżyło mi, gdy odmówiłam małżeństwa. Wciąż jednak czuję wielką gulę w gardle  na myśl o moim byłym. Nieprzewidywalny, tajemniczy i mściwy.
M ś c i w y. Zrobi wszystko, żebym pożałowała. To nie jest miłość, to jego choroba.

Siedziałam tak z Leo i nie powstrzymywałam łez cisnących się na zewnątrz. Kompletnie nie przeszkadzało mu, że mój makijaż spływa po mojej twarzy prosto na jego najdroższy, robiony na zamówienie garnitur.
Przecież to Lionel Messi, kupi sobie nowy. Lepszy.
Zupełnie tak jak ja.
To ja, Antonella Roccuzzo. Spieprzyłam moje dotychczasowe życie, teraz będę miała lepsze. U boku idealnego mężczyzny.

Lionel ciągle powtarzał mi, że nie jestem sama. Mówił, że zrobi wszystko, żebym była szczęśliwa nawet bez bandy starych ciotek, które potrafią tylko zrzędzić. Zdaje się, że on nie wiedział, że Jordi nie puści tej sprawy tak łatwo.

Schowałam się gdzieś między krzakami i zmieniłam suknię ślubną na krótką czerwoną sukienkę. Mój partner okrył mnie swoją marynarką i ruszyliśmy do samochodu. Miałam nadzieję, że nie spotkam już żadnego z gości ślubnych. Nie wiedziałabym nawet co powiedzieć.

- Jedziemy do hotelu. - powiedział Messi.
Czyli jednak zdawał sobie sprawę z tego, co może zrobić Jordi. Zwyczajne nie chciał mi już o nim wspominać. Całą drogę nerwowo się obracał i z każdej strony sprawdzał, czy nie ma nigdzie mojego byłego. Zaczęło mnie to irytować.
- Przestań. - rozkazałam.
- Nie wiesz jaki on jest?
- Wiem,  i to lepiej niż ty. Chcesz teraz tak żyć? Za każdym razem gdy wyjdziemy z domu będziesz skupiał swoją uwagę tylko na tym, czy czasem zza krzaków nie wyskoczy Jordi? Wyluzuj.
- Nie wierzę w to co słyszę. - zaśmiał się ironicznie - 'Wyluzuj'?! Słyszysz siebie? Boję się o ciebie, zrozum to.
Obdarzyłam go zimnym spojrzeniem.
- Przepraszam. - powiedział.
- Ja też. Ale nie zmieniam zdania.
Dojechaliśmy do hotelu, Leo wziął kartę od pokoju i ruszyliśmy na górę. Zaraz po wyjściu z windy Messito zorientował się, że zostawił portfel na recepcji.
- Idź do pokoju i zamknij drzwi. Wystukam Cant del Barca, wtedy mi otworzysz. Będę za chwilę. - pocałował mnie i wszedł do windy. Uśmiechnął się i machał do mnie gdy drzwi się zamykały. Odwzajemniłam uśmiech.
Weszłam do apartamentu na 15 piętrze. Widok nieziemski. Zanim zdążyłam się przyjrzeć usłyszałam hymn FC Barcelony wystukiwany o drzwi wejściowe. Leo na szczęście szybko się uwinął.
Otworzyłam drzwi, lecz ku mojemu zdziwieniu nie był to mój chłopak. To mój b y ł y chłopak.
Popchnął mnie na ścianę i złapał mocno moją twarz. Popatrzył mi w oczy. Był zdenerwowany. Mało. Był W Ś C I E K Ł Y. Spodziewałam się najgorszego, w myślach modliłam się, by Leo już tu był.
- Jeszcze do mnie wrócisz! Zobaczymy ile wytrzymasz. Nie będzie litości dla takiej szmaty. - krzyczał.
Zaczął się do mnie dobierać. Popatrzyłam w kierunku drzwi. Były otwarte. Leo powinien już tu być. Zaczęłam krzyczeć, liczyłam chociażby na jakiegoś ochroniarza, pracownika, cokolwiek! Udawało mi się powstrzymać Jordiego, jednak nie wiedziałam ile to jeszcze potrwa. Wreszcie ustąpił, gdy usłyszał, że ktoś biegnie na korytarzu. Jordi uciekł. To wciąż nie był Leo. To nie on biegł, zbyt wolno.
Stałam tak oparta o ścianę, wyłam a łzy lały się ze mnie strumieniami. Do pokoju wszedł Leo. Oparł ręce na ścianie.
- Co on ci zrobił?! - krzyczał i uderzał rękoma o ścianę. Był bardziej wściekły niż Jordi. Zjechałam w dół po ścianie. - Dorwę skurwiela. Pożałuje tego.
Chodził nerwowo po pokoju, w kółko, w te i wewte.
- Usiądź. - powiedziałam stanowczo.
Usiadł na przeciwko mnie.
- Przepraszam. Nie powinienem zostawiać cię samej.
- Przestań się o wszystko obwiniać. To nie jest ważne czyja to wina. Jesteśmy razem, tak?
- Tak. - przytulił mnie - Uderzył cię? - popatrzył mi w oczy. Wyraźnie było widać wściekłość i troskę. Takiego Messiego jeszcze nie widziałam.
- Nie. Dobierał się do mnie.
- Kur... - oparł głowę na moich kolanach -  Nie daruję mu tego.
- Uspokój się. - chciałam mówić dalej, jednak ktoś zapukał do drzwi.
Lionel szybko je otworzył. W progu stał ten sam Jordi. Kipiało we mnie.
- Łap rzeczy, Antonella. - podał mi walizkę.
Zgrywał miłego kolegę, że niby rozumie i chce dalej utrzymywać kontakt. Gówno prawda. Zachowywał się tak tylko przy Leo. Tak, jakby nie wiedział, że mój chłopak wie wszystko.
Lionel rzucił się na Jordiego. Przyłożył mu pięścią w twarz, kilka kopów i uderzeń, a Jordi już leżał. Uznałam, że trzeba to skończyć. Uspokajałam Leo, a w między czasie przegrany uciekł.


____________________________________________________________________________

obiecuję, że to ostatni raz kiedy piszę rozdział o tak późnej porze. jestem baardzo niezadowolona, ale może wam się spodoba. :) przepraszam, że tyle czekaliście, ale taki ze mnie podróżnik ostatnio! :D Amsterdam, potem Antwerpia, Licheń i wizyta we Włocławku. :)

ps: będę chrzestną!

Rozdział II: Piękny początek końca

14 IX 2013, sobota

W drzwiach zastałam Jordiego i już wiedziałam, że będzie awantura. Miałam zamiar podejść do niej bardzo spokojnie, bo czasu jest mało, a i nie ma to sensu.
- Och, księżniczka raczyła wrócić do domu! Całe szczęście, że przypomniałaś sobie, że bierzesz dzisiaj ślub! Miała być DWUDZIESTA TRZECIA, nie JEDENASTA. Jesteś pewna, że spędziłaś tę noc z Shakirą? Czy znowu szwędałaś się gdzieś z tym pożal się Boże Messim? Mam to gdzieś, rozprawię się z tobą po weselu. A teraz rusz swoje zasrane cztery litery, na górze czeka na ciebie fryzjerka. - wykrzyczał.
Nie wytrzymałam, uderzyłam go w policzek. On złapał mnie mocno za nadgarstki i popchnął mnie na drzwi.
- Słuchaj, śliczności. Nie chcemy chyba zamieszania na ślubie, co? Twoja mamusia nie byłaby zadowolona, więc proszę nie zawiedź mnie. - próbował mnie pocałować, ale się nie dawałam. W końcu wyrwałam się i pobiegłam na górę. Poprosiłam fryzjerkę, by jeszcze chwilę na mnie poczekała, ponieważ muszę wziąć prysznic.
Wtedy zaczęłam się poważnie zastanawiać, co dalej. Jeśli wyjdę za Jordiego, spędzę koszmar z nim u boku. Jeśli za niego nie wyjdę, będę mogła żyć u boku Leo, jednak mój narzeczony nie da mi spokoju. Boję się go w obydwu wariantach. Wiem do czego jest zdolny i wiem, że nie da mi żyć. To chory człowiek. Niby mnie kocha, ale robi mi krzywdę, jest dla mnie jak największy wróg. Wydaje mu się, że go kocham. Nie wie, że gdy mówię Shakira - mam na myśli Lionel. Ten Lionel, z którym on sam mnie poznał, kiedy byłam jeszcze niczego nieświadoma.
Dwa lata temu Jordi zabrał mnie na coroczny bankiet dla szych z Barcelony. On znał Leo już z innych imprez, a ja zwyczajnie chciałam poznać najlepszego piłkarza świata i na pamiątkę zrobić sobie z nim zdjęcie. Nie pomyślałabym, że jedna fotografia tak bardzo namiesza w moim życiu, bo kolejnego dnia moja twarz widniała na okładce jakiegoś szmatławca z podpisem "Lionel Messi i jego nowa dziewczyna!". W Barcelonie było o tym głośno, a wszystko przez to, że wrzuciłam to zdjęcie na  instagrama. Właściwie, to dosyć śmieszne. Szczególnie zabawne było, gdy dowiedział się o tym Jordi.
Dalej moja znajomość z Leo tylko kwitnęła. Był przy mnie zawsze kiedy tego potrzebowałam i wiedziałam, że mogę na niego liczyć. Z czasem zaczęłam się w nim zakochiwać, ale nie chciałam przyjąć tego do świadomości. Tęskniłam za nim non-stop, pragnęłam go mieć tylko dla siebie i jak najdłużej, wyczekiwałam z niecierpliwością naszych spotkań. Wiedziałam, że jest kimś więcej niż najlepszym przyjacielem. Czułam, że ja dla niego również odgrywam ważniejszą rolę. Do tej pory wiem, że gdy Leo jest przy mnie, to jestem bezpieczna. I że z nim mogę walczyć o moje szczęście, dlatego nie wyjdę za Jordiego.
Wreszcie trafiłam do fryzjerki. Opowiadała mi o swoim ślubie, jednak byłam kompletnie wyłączona z rozmowy odkąd dostałam wiadomość od Lionela. Pytał czy wszystko w porządku i co zamierzam.
Co zamierzam? Zamierzam Cię o niczym nie informować, panie Messi. Odpisałam mu, że jest ok i nie mogę pisać, bo jestem u fryzjerki, która ciągle coś gada.
- Rodzice muszą być z pani dumni. - powiedziała.
- Em... dlaczego? Niczego specjalnego w życiu nie osiągnęłam, nie ma powodów do dumy. - uśmiechnęłam się lekko speszona.
- Dzisiaj jest pani najważniejszy dzień w życiu. Wybrała sobie pani takiego partnera, którego pani kocha. Nie takiego, którego pani się zachciało. Pani wie co robi, nie zachowuje się jak gówniarz i to jest wystarczający powód do dumy. - uśmiechnęła się do mnie szczerze.
Te słowa dochodziły do mnie dłuższą chwilę. Ona ma rację. Wybrałam sobie partnera, którego kocham i wiem co robię. Tym partnerem jest Messi i wiem, że wepchnęłabym się w gówno, wychodząc za Jordiego. To całkowicie przekonało mnie do tego, by nie zgodzić się na miłość, wierność i uczciwość małżeńską w stosunku do mojego narzeczonego.
- Dziękuję! - zerwałam się na nogi i przytuliłam fryzjerkę - Dziękuję za te słowa i za piękne włosy. - uśmiechnęłam się szeroko i wróciłam na dół.
Na dole Jordi poinformował mnie, że idzie szykować się do swoich rodziców.  Popatrzyłam na zegarek - godzina 13:56, a więc za chwilę powinna przyjść makijażystka.
W między czasie zadzwoniłam do Leo.
- Cześć kochanie. - powiedziałam - Mam nadzieję, że niczego głupiego nie zrobisz i będziesz na moim ślubie. Mam dla ciebie niespodziankę.
- Prawdę mówiąc, to  nie chcę tam być, ale zrobię to dla ciebie. Chcesz mi pewnie złamać serce.
- Hola, hola, jeszcze nic nie powiedziałam, a już ci łamię serce? - uśmiechnęłam się - Nie pożałujesz.
Rozłączyłam się.
Po zrobieniu makijażu na mojej liście rzeczy do zrobienia nie zostało już nic. Zaczęłam czuć  ścisk w żołądku wiedząc, że od ślubu dzieli mnie już tylko włożenie sukni.
Stanęłam przed lustrem i przyjrzałam się sobie. Moje długie brązowe włosy tym razem były zakręcone przy końcach. Oczy miałam lekko podkreślone, rzęsy znacznie dłuższe niż zwykle. Musiałam  zaczekać jeszcze moment na moją mamę, która postanowiła mi  pomóc się ubrać.
Czas na sukienkę, panno Roccuzzo
Gdy skończyłyśmy się z nią siłować, ja zakładałam welon.
- Jesteś gotowa na najważniejszy i najszczęśliwszy dzień swojego życia, słonko. - uśmiechnęła się.
- Mamo. To nie jest mój najważniejszy dzień - chwilę się zawachałam, czy mówić dalej - Mój najważniejszy i najszczęśliwszy dzień przeżyłam wczoraj. A wiesz dlaczego? Bo spędziłam go z kimś, kogo kocham i przy którym czuję, że dobrze wybrałam. Z Jordim tak nie jest. Pewnie dlatego, że to ty mi go sobie wymyśliłaś, jako mojego męża. A ja nie miałam nic do mówienia, bo chciałam ci w ten sposób podziękować za wychowanie mnie. W porę zdałam sobie sprawę, że to nie jest dobry pomysł. I dzisiaj jeszcze nie jest za...
- Antonella, dziecko, nie rób mi tego... - przerwała mi.
- Zrozum, że nie chcę brać tego ślubu dla ciebie! Jeśli chcesz, żebym przeżyła swój najważniejszy dzień w życiu, to pozwól mi samej zadecydować, bo w tym momencie, ten dzień stał się twoim, nie moim. Możesz mówić, co chcesz. Tego ślubu nie będzie.
Odetchnęłam. Mama dłuższą chwilę nic nie mówiła.
- Limuzyna już stoi pod domem, pakuj się do niej.
I wyszła.
Włożyłam na nogi białe szpilki i jeszcze raz popatrzyłam na siebie w lustrze. Do oczu napłynęły mi łzy.
Całkiem czysta, biała suknia z szeroką spódnicą i górą na ramiączkach ze złotymi zdobieniami już nie uśmiechała się do mnie tak, jak zza witryny, gdy jeszcze nie znałam Jordiego i śniłam o tym dniu. O ślubie z księciem na białym koniu, nie z nim.
Poszłam do limuzyny i ledwo hamowałam łzy cisnące się do moich oczu. Już za chwilę będę w centrum uwagi całej mojej rodziny. Będą cieszyć się moim szczęściem, którego chwilowo zabrakło. Będą mi składać życzenia, a ja wtedy będę udawać, że jest w porządku. Nie mogę tego odwołać. Jest za późno, jest zbyt idealnie, zbyt wielka presja. Tylko, co wtedy z Lionelem. Powinien to zrozumieć i wrócić, do naszych potajemnych spotkań bez większych problemów. Ale nie wiem, czy tak zrobi. On chce ode mnie dowodów, że go kocham, tak samo jak ja wymagam tego od niego. Na tym buduje się związek. A ja co? A ja biorę ślub z innym facetem. Nie tak to ma wyglądać...
Jestem w kropce.
Właściwie, jestem pod kościołem. Teraz przejdę z wymuszonym uśmiechem pod drzwi kościoła, pod którymi czeka najbliższa rodzina. Albo zwieję, to by było najlepsze rozwiązanie.
- Wow, wyglądasz pięknie.  - powiedział mój ojciec - Jeszcze niedawno byłaś moją malutką dziewczynką.
Miałam ochotę zwymiotować, gdy usłyszałam drugie zdanie. To wszystko jest takie sztuczne...
Do ślubu zostało 5 minut. Wodziłam wzrokiem po wszystkich zebranych pod kościołem i szukałam Messiego. Nie widziałam go, zaczęłam się martwić.
Wszyscy już weszli do środka, a po nim wciąż ani śladu. Nawet Daniella z Cesciem pytali, czy już dojechał i nie wiedziałam co mówić.
Wybiła szesnasta, drzwi się przed nami otworzyły. Szybko jeszcze obróciłam się do tyłu, żeby sprawdzić, czy Leo przyjechał.
Właśnie wyszedł ze swojego porsche i patrzył na mnie tym samym wzrokiem co wczoraj - z pretensją i nutką pożądania. Szybko wróciłam jednak na swoje miejsce. Wszyscy obrócili się patrząc w moim kierunku. Jordi był już pod ołtarzem. Już z daleka wyglądał okropnie. Messi przeszedł obok mnie i szybko zajął miejsce w środku. Drugi rząd, koło Shakiry i Gerarda. Wtem zabrzmiał Marsz Mendelsona, a ja nie potrafiłam powstrzymać się od płaczu. Łzy szybko leciały po moich policzkach, jedna za drugą.
- Chyba ci coś rano powiedziałem. - wyszeptał mój partner, gdy już doszłam pod ołtarz.
- To ze wzruszenia. - zawachałam się.
Popatrzyłam na drugi rząd. Shakira i Daniella wysyłały mi pytające spojrzenia. Szybko je zlekceważyłam i wysłałam mój wzrok na Lionela. Miał twarz schowaną w dłoniach i był lekko przygarbiony. Gdy wreszcie poczuł mój wzrok na sobie, wyprostował się i popatrzył na mnie. Był zdziwiony. Szybko jednak posłał spojrzenie na inny obiekt.
Msza się zaczęła. W mojej głowie wciąż toczyła się kłótnia, co robić. I tak całe 30 minut. Do najważniejszego momentu zostały dosłownie minuty, jednak dalej nie byłam pewna. W ogóle nie skupiałam się na tym, co mów ksiądz. Ciągle myślałam i patrzyłam na Leo. I tak w kółko.

- Czy ty, Jordi Juanie Perreira Rodriguezie bierzesz sobie za żonę Antonellę i ślubujesz jej miłość, wierność i uczciwość małżeńską, oraz że jej nie opuścisz aż do śmierci?- Tak. - odpowiedział szybko i z uśmiechem.Mój żołądek zrobił fikołka.- Czy ty, Antonello Roccuzzo bierzesz sobie za męża Jordiego i ślubujesz mu miłość, wierność i uczciwość małżeńską, oraz że go nie opuścisz aż do śmierci?

Chwila ciszy. Poczułam na sobie kilkadziesiąt krzywych spojrzeń. 
- Nie. 
W kościele wszyscy byli przerażeni, niektórzy nawet powstawali z miejsc. Jordi patrzył jakby chciał mnie zabić. Pewnie chciał...
Wybiegłam na tyły kościoła. Szybko zjawił się tam Jordi, cała się trzęsłam. Okropnie się go bałam.
- Jesteś zwykłą dziwką! Nie pasuje ci życie ze mną, szmato?! Za mało ci pieniędzy to poleciałaś do bogatszego! Nie martw się, on nie będzie cię traktować inaczej niż ja. Nie zasługujesz na to. 
Zaczęłam płakać. Ba, ryczeć. Nie utrzymywałam się dłużej na nogach, usiadłam na trawie. On zaczął mnie kopać. Nie mocno, ale jednak. 
- Czego tu szukasz? - usłyszałam głos Lionela - Mało jej cierpień zafundowałeś? Dobrze się z tym czujesz, szujo? Wynoś się stąd, zanim ja ci w tym pomogę. 
Jordi wrócił przed kościół.
Leo usiadł koło mnie i przytulił mnie mocno.
- Kocham Cię. Nie wierzę, że zrobiłaś to dla mnie...
                                                    ________________________

Rozdział pisany 23:04-1:00, ale chyba nie jest najgorzej. :) Musicie mi wybaczyć. 

CZYTASZ = KOMENTUJESZ

Ta część wygląda jak ostatnia, ale spokojnie, to dopiero początek. :)

Rozdział I: Piątek trzynastego

13 IX 2013, piątek

Za równą dobę stanę przed ołtarzem i będę musiała powiedzieć jedno, krótkie i niszczące 'tak'.

Presja jest ogromna, zwłaszcza dlatego, że wcale tego nie chcę. Nie chcę tego ślubu. Brzydzę się wszystkiego co jest związane z moim narzeczonym, więc dlaczego mam kłamać?
Mam totalny mętlik w głowie. Wcale nie kocham bogatego biznesmena Jordiego, któremu wydaje się, że kupi moją miłość.

Kocham najlepszego piłkarza na świecie Lionela Messiego, mojego przyjaciela, który zna tylko cząstkę tajemnicy. To z nim spędzam czas, kiedy mówię Jordiemu, że idę na miasto z koleżankami. To przy nim nie muszę nic udawać i mogę być w stu procentach sobą. Z nim, nie z chudym i wysokim szatynem z okropnymi loczkami opadającymi na jego zielone oczy, które zawsze, nie zależnie od sytuacji patrzą tak, jakby ich właściciel chciał mnie zabić. 

Ale nie mogę mu powiedzieć 'nie'. Tak chcieli moi rodzice i nie mogę ich zawieźć. Oczywiście mam świadomość tego, że to moje życie, ale jest już za późno. Wynajęta najdroższa limuzyna już stoi przystrojona i czeka, by jutro zawieźć nas - przyszłe małżeństwo do najpiękniejszego w całej Barcelonie kościoła, w którym jutrzejszą mszę poprowadzi biskup. Kiedy już powiemy sobie 'tak' (lub nie), tą samą limuzyną pojedziemy do wynajętego pałacu, gdzie przygotowane będzie jedzenie od najlepszego cateringu w całej hiszpanii, a na scenie będą stały największe gwiazdy jakie dało się sprowadzić i moja przyjaciółka Shakira. 

I ja mam to odwołać? Mam pozwolić, żeby cała rodzina się ode mnie odwróciła? To wszystko mnie przerasta. Wiem, że okłamię siebie, całą rodzinę, Jordiego i przede wszystkim Boga. Ale tego nikt nie zrozumie. Żadna z ciotek, które przyleciały na tę uroczystość ze słonecznej Argentyny. Nie pojmą tego. W ich czasach tak nie było.

Z zamyślenia wyrwał mnie dzwoniący telefon. 

Leo dzwoni.

- Gotowa na jutrzejszą szopkę? - zapytał.

Mój przyjaciel wiedział, że nie kocham Jordiego, ale o niczym więcej nie miał pojęcia.

- Nie mam ochoty już dłużej o niej myśleć... 

- W taki razie mam świetny pomysł - usłyszałam entuzjazm w jego głosie - Właśnie siedzimy z Gerardem i Shakirą w moim salonie i pijemy pyszne półwytrawne wino czerwone, twoje ulubione. Nie miałabyś ochoty zaszczycić nas swoją obecnością? Jeśli tak, to wsiadam w samochód i za pięć minut u ciebie jestem. - zaśmiał się i słyszałam też nie wyraźne śmiechy gdzieś dalej, najwyraźniej to właśnie jego goście.

- Za dziesięć, bo jestem kompletnie nieogarnięta. - ucieszyłam się.
Właśnie tego mi trzeba. Towarzystwa moich najbliższych, śmiechu i trochę alkoholu. Trochę.

Szybko rozczesałam swoje długie brązowe włosy i pociągnęłam maskarą rzęsy moich oczu w tym samym kolorze. Wsunęłam na nogi jasne jeansy a na górę założyłam biały luźny sweter, który trochę prześwitywał. Długo zastanawiałam się, jakie założyć obuwie i w ostateczności wybrałam pastelowo różowe koturny.

I gotowe, równe 9 minut. 

Napisałam smsa do Jordiego, że umówiłam się na plotki z Shakirą i będę koło 23. Kiedy zamykałam dom, na podjazd podjechał biały porsche. Szybko usiadłam na jego przednie siedzenie. Leo nic nie mówił, tylko patrzył na mnie i uśmiechał się pokazując swoje idealnie białe i proste zęby.

- Będziemy tutaj tak stać? - zaśmiałam się machając mu ręką przed twarzą.

- Nawet się ze mną nie przywitałaś, więc tak. Będziemy tutaj stać. - uśmiechnął się machając głową.

No tak. Ucałowałam go w policzek i powiedziałam "Cześć Leo".

- Teraz możemy jechać? 

- Oczywiście. - znów ten sam szeroki uśmiech - Myślałaś już nad jutrzejszym dniem? Dalej będziesz wszystkich oszukiwać?

O nie panie Messi. Czy pan mi coś zarzuca?

Okej. Ma pan dużo do zarzucenia mojej osobie, ale ze względu na pełnioną funkcję, mógłby się pan trochę wyhamować.

- Chcesz mi teraz udzielać rad? - zapytałam.
- Tak. Od tego jestem. 

- Nie ty od tego jesteś. Potrafię sama decydować co robię z moim życiem i nie potrzebuję niczyjej pomocy. 

-Właśnie w tym problem, że nie potrafisz. Gdybyś potrafiła, to już dawno zrezygnowałabyś ze ślubu. Ba, nawet nie zgodziłabyś się zaręczyć z Jordim. Cały scenariusz twojego życia układa ci twoja matka, więc błagam nie mów, że potrafisz sama sobie poradzić i daj sobie pomóc. 

Bardzo się zdenerwował. Miał tę swoją minę, której nie znoszę. W jego słowach było mnóstwo racji, dlatego uznałam, że się nie odezwę.

W ciszy dojechaliśmy do jego willi. Wysiadając z samochodu nie mogłam już dłużej wytrzymać.

- Nie chcę się z tobą kłócić, Leo. - powiedziałam cicho patrząc mu w oczy. Dzielił nas samochód.

- Nie kłócimy się. Staram się udowodnić tobie, że źle robisz. Chyba że jednak kochasz Jordiego. 

Mina mu zrzędła. Zaczynam coś podejrzewać, zaczynam cieszyć się, bo mam wrażenie, że Leo odwzajemnia moje uczucie. 

- Nie kocham. Nawet jeśli, to co wtedy? - zapytałam z ciekawością.

Uniósł brwi i popatrzył na mnie, po chwili spuścił wzrok.

- Chodźmy do środka - zaproponował i złapał mnie za łokieć ciągnąc do wnętrza.

Natychmiast się wyrwałam i lekko poddenerwowana sytuacją postanowiłam postawić na swoje.

- Nigdzie nie idę. Chcę usłyszeć odpowiedź na moje pytanie. Tu i teraz. - oparłam się o samochód, założyłam ręce i patrzyłam na niego.

- To bardzo mi przykro złotko, ale tym razem nie dostaniesz ode mnie tego co oczekujesz. Porozmawiamy o tym kiedy indziej, bo teraz mamy widownie. - wskazał głową na okno, z którego obserwowali nas państwo Pique. 

I chcąc nie chcąc, musiałam wejść do środka.

Messi 1:0 Roccuzzo. Gratulacje panie Messi.
W środku przywitałam się ciepło z Shaki i obrońcą FC Barcelony, jednak Messi tak podniósł mi ciśnienie, że odechciało mi się wszystkiego. 

Nie dało się nie zauważyć tego, że nasza samochodowa "kłótnia" zepsuła atmosferę spotkania. Tak samo ja, jak i Lionel rzadko się śmialiśmy, nie dużo mówiliśmy, a moja przyjaciółka wciąż chciała wiedzieć, co się stało.  Cały czas Messi patrzył na mnie z pretensją, ale także z nutką pożądania. Podobało mi się to. Około 22 dostałam smsa. Od argentynczyka, z którym dzieliłam sofę. Jego treść: Proszę zostań dłużej niż oni, chcę dokończyć naszą rozmowę.

Kilka minut później Gerard z Shakirą postanowili zostawić nas samych i pojechali do domu.

Odprowadziliśmy ich do drzwi, a potem wróciliśmy do salonu. Usiadłam na kanapie.

- Słucham - powiedziałam stanowczo.

Leo stał na przeciw mnie i się uśmiechnął. Widocznie bawiła go moja powaga. Usiadł koło mnie tak, by mógł spojrzeć mi w oczy. I patrzył, wciąż patrzył. Hipnotyzował mnie swoimi, widocznie to jakiś jego sposób.

- Prawda jest taka, że nie chcę żebyś brała ten ślub.

- Wiem, że nie chcesz. - skwitowałam.

- Ale nie dlatego, że nie chce, żebyś kłamała. Chodzi o to, że chcę, żebyś zostawiła tego nic niewartego dupka i była tylko moja.

Uśmiechnął się i czekał na moją reakcje.

Nic nie mówiłam.

Długo.

W końcu się uśmiechnęłam, bo dotarło do mnie, o czym on do mnie rozmawia.

I wtedy zdecydował się, żeby mnie pocałować. To był pocałunek o którym marzyłam. Ten najbardziej szczery i prawdziwy. Dalej działo się dużo, byliśmy ze sobą najbliżej jak się da i tak to się skończyło, że obudziłam się z głową na klacie Leo. Spędziłam najcudowniejszą noc w moim życiu. Czułam się całkiem bezpieczna leżąc koło niego. Wciąż miałam motylki w brzuchu. Czułam się jak w bajce.

Nagle przypomniałam sobie o Jordim. O tym, że dzisiaj mój ślub. Jest już 10, powinnam być u fryzjera. Nie wspominając o tym, że zapowiedziałam się Jordiemu na 23. WCZORAJ.

Szybko wyskoczyłam z łóżka, ubrałam się we wczorajsze ciuchy. Na telefonie 103 nieodebrane połączenia. Pięknie. A najlepsze jest to, że nie mam jak dojechać do domu i będę musiała obudzić Lionela, który pewnie będzie truł mi dupę o ślubie. Wiem, co na nim zrobię, ale nie chcę mu o tym mówić. Podjęłam już decyzję. 

Chcąc nie chcąc obudziłam Leo. Był bardzo ucieszony, bo pocałowałam go na dzień dobry, ale już za chwilę krzyczałam do niego, żeby wstawał, że ślub, że Jordi, że nie mam jak dojechać, że będzie zły i wszystko na raz. Messi na szczęście tylko włożył pierwsze lepsze ciuchy z szafy i był gotowy. Podwiózł mnie nie daleko mojego domu, ale tak, by Jordi nie zauważył. Ruszyłam w kierunku domu i bałam się co będzie się tam działo...

                                                         _________________________

ROZDZIAŁY CO KAŻDĄ NIEDZIELĘ.
 CZYTASZ = KOMENTUJESZ!

ZAPRASZAM NA ASKA - http://ask.fm/dirtymindxx